วันนี้จะอัพยาวมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ^O^ชดเชยวันที่ไม่ได้อัพไปด้วยเลย
วันนี้พึ่งว่างและมีเวลาที่ได้คิดอะไรเรื่อยๆ
เมื่อ 2012.02.12 เราไปเจอ เอ๋ มิน ฝ้ายมา ที่เซ็นทรัลเวิร์ด
ก่อนหน้านี้เราทำของให้ทั้งสามคน มินฝ้ายก็ถามเหมือนกันว่าทำให้ทำไม เค้าก็ตอบว่า ให้เพราะว่าอยากตอบแทน อยากให้
แบบเค้าก็บางทีจะให้ก็รู้สึกอยากให้ แบบความรู้สึกเราที่มีอยู่ มันไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นวันที่สำคัญก็ได้นี่เนาะ^^
วันก่อนที่เราจะไปเจอสามคน ราวๆสองสามวันก่อนหน้า ป๊าเค้าแล้วก็เค้าช่วยกันห่อของแล้วก็แพคของ
ตอนแรกเราก็คิดอยู่ว่าจะให้อะไรดี ป๊าเค้าบอกว่า ที่ร้านย่า มีร้านตุ๊กตามาเช่าที่อยู่ ก็เลยบอกว่าให้ตุ๊กตาสิ เพื่อนๆน่าจะชอบนะ เราก็แบบโอเค แล้วจากนั้นสักสองสามวัน ป๊าเรากลับมาบ้านพร้อมกับถุงพลาสติกใส่ตุ๊กตาสามตัว=[]=
แถมมีการบอกว่า ไปช่วยเจ้าของร้านจัดตุ๊กตาแล้วก็บอกเลือกตุ๊กตามาให้แล้วด้วย
แล้วหลังจากที่ซื้อตุ๊กตามา ซื้อมาก่อนนานมาก พอใกล้วันจริง เราก็มีกรอบรูปที่บ้านสามอันพอดีเลย ก็เลยเอาไปให้แล้วป๊าก็ไปปริ้นท์รูปภาพให้ที่ร้านถ่ายรูป
พอหลังจากที่เตรียมของเสร็จ ก็มาช่วยห่อกัน
คือเค้าเป็นคนที่ไม่มีหัวศิลปะมากๆ ฮ่าๆ แล้วป๊าก็ไม่ต่างกัน แล้วป๊าก็เป็นคนซื้อกระดาษห่อของขวัญมาด้วย มีการไปเลือกมา แถมต่อราคาเจ้าของร้านอีก ฮ่าๆ แต่กระดาษสวยแล้วก็ห่อง่าย เค้าชอบมากเลย
ตอนนี้กำลังเริ่มห่อ อันนี้เป็นของที่ให้ทุกๆคนเล้ย
ป๊าเค้าก็บอกว่า จัดเรียงให้มันดีๆหน่อยสิ-.- ฮ่าๆ หลายมุมมากกว่าจะได้มุมที่ต้องการ
กระดาษที่เค้าเขียนให้ก็ไม่เหมือนกันเลยสักคน อิอิ (><) ถ้ามีโอกาส สมมติว่าได้ไปญี่ปุ่นจะซื้อพวกกระดาษ จดหมายอะไรแบบนี้เยอะๆเล้ย อิอิ
เค้าชอบกระดาษน่ารักๆ อันนี้ที่เค้าเขียนให้ กระดาษราคาแพงมากเลย เพื่อนเค้าให้มาสมัยเรียน แล้วเราก็ไม่ค่อยได้ใช้ เพราะเสียดาย ฮ่าๆๆ
เราจะใช้ก็ต่อเมื่อเขียนความรู้สึกให้กับคนที่เราจะให้
ก่อนหน้านี้สักปีที่แล้ว เราเคยเขียนจดหมายให้แฟนฟิคคนนึงที่ไม่สบายอยู่ที่โรงพยาบาลด้วย ดีใจมากๆเลยที่ได้เขียนให้ToT
อันนี้เป็นตอนที่กำลังห่อให้ของเอ๋กับฝ้าย ของมินไม่ได้ถ่ายมา ToT
นึกว่าถ่ายครบแล้ว
ป๊าเค้าบอกว่า ผู้หญิงน่าจะชอบตุ๊กตา แล้วตุ๊กตาพวกนี้มันก็น่ารักดีด้วย ตัวเล็กๆดี^^
คือพูดจริงๆเลยก็คือ ป๊าช่วยคิดทุกๆอย่างเลย ขนมหมีโคอาล่าอันนี้ ป๊าก็ไปเจอขายแถวร้านย่า แล้วก็ซื้อกลับมาที่บ้าน
เพราะป๊าเค้าเคยดูเรื่อง Risou no musuko ที่ยามะจังแสดงนำ กับเค้า แล้วจำได้ ว่ามีหมีโคอาล่า ป๊าเค้าบอกตอนนี้แฟนๆคงจะฮิตหมีโคอาล่า นึกถึงก็เลยซื้อกลับมาให้(><)
อันนี้เป็นหลังจากที่ห่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ของมิน
คือไม่ใช่อะไรเลย เราก็ไม่กล้าถามสองคนนั้นไปว่า มันห่อแย่มั้ย ฮ่า เกิดมาช่วยห่อทำอะไรแบบนี้แค่ไม่กี่ครั้งเอง ป๊าก็ห่อไม่เป็น ฮ่าๆๆ แถมมีการเอาหนังยางรัดด้วย ฝ้ายนี่แกะห่อของตัวเองแทบจะไม่ออก ฮ่าๆ เอ๋บอก อะไรมีหนังยางสีดำรัดเอาไว้ด้วย ฮ่าๆ
ของเอ๋
มีการผูกโบทุกอัน ฮ่าๆ ตอนหลังฝ้ายก็เป็นคนนำทัพ เอาริบบิ้นมาผูกเป็นผ้าพันคอของตุ๊กตา ฮ่าๆ
ของฝ้าย
เอิ่ม..=.= ภาพของฝ้ายติดพุงป๊ามาด้วย ไม่เป็นไรหรอก ป๊าไม่รู้ว่าเราเอารูปลง ก๊ากกกกกกกกกก>{}<!!
ตอนแรกเค้าตั้งใจที่จะให้เลย แต่ว่าตอนแรกที่เจอกันฝ้ายยังติดสอบคันจิอยู่ที่ไมนิจิ ไม่ได้มาด้วย เค้าก็รอมาถึงราวๆสองโมงนิดๆ ตอนที่ออกมาจากโบสถ์ใหญ่หลังจากที่นมัสการทานข้าวอะไรเสร็จ เค้าก็นึกว่าฝ้ายจะมาด้วย ปรากฎฝ้ายยังสอบไม่เสร็จ
ตอนแรกก็เดินเล่นในร้าน สักพักก็หนักของก็เลยออกมานั่งรอที่เก้าอี้แถวนั้น
แล้วก็ว่างจัดเลยถ่ายรูปเล่น
ระหว่างที่กำลังรอ มินและเอ๋
ของที่เตรียมใส่ถุงเอาไว้ให้^^
พอทั้งสองคนมาถึง ก็กอดกันแน่นๆ T{}T!! เจอกันครั้งสุดท้ายต้นเดือนมกรา มาเจอกันอีกทีกลางเดือนกุมภาฯ คิดถึงกันมาก แต่คุยกันทุกวันเลยนะ ฮ่าๆๆ
แล้วเอ๋ก็บอกหิวนํ้ามาก เราก็เลยไปรับหนังสือ แล้วก็ขอทางร้านเปิดดูU-17 เพื่อจะดูมาริ แล้วเราก็ยืนกรี๊ด เพราะมาริสวยมากToT แต่ราคามันแพงมากเลย เล่มละ 801บาท (มีการจำได้ ฮ่าๆ) มันแพงเกินไปอ่ะ แต่มาริลงตั้งสิบหน้าแหนะT_T แต่เราไม่มีเงินเลย วันที่ไปรับก็รับของมาริสามเล่ม สามเล่มนี่เทียบเท่ากับรับของจอห์นนี่เล่มนึงเลยด้วยซํ้า
ตอนนี้แมคพวกไม่ใช่หลักๆราคามันขึ้นเฉยเลยอ่ะT__T ตอนแรกที่เราเดินก่อนที่จะไปรอมินกับเอ๋ที่ข้างนอก ก็เห็นแมค Winkup กับ Potato เล่มใหม่วางอยู่ ก็ไปหยิบPotato มาดูก่อนเลย พลิกด้านหลังก็เห็น ไทปี้ มะจัง แล้วก็ยูโตะเป็นปกหลัง แต่พอไปดูราคา
400!!!? O{}O!!
เค้าร้อง ห๊า! แบบดีที่ไม่ได้ร้องเสียงดัง
คือตกใจ แบบก็ไม่ได้มีของพิเศษอะไรมากแบบพวกเมียวโจ แต่ทำไมราคาขึ้นอ่ะ ToT
มือสั่นเลย
สั่งDuet ไป ราคาเท่านี้แน่ๆเลย เริ่มหน้าซีด -.-;;
นี่อาจจะเป็นสาเหตุที่เราออกไปรอข้างนอกไม่เดินเล่นข้างใน ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
พอมารับหนังสือ เค้าก็หยิบอีกเล่มมาขอดูด้วย เพราะมิรัยลงหน้าปก แถมไว้ผมสั้นด้วยอีกต่างหาก น่าร้ากก ตอนนี้เค้ารอ มิรัย อุมิกะจัง มาริยะจังลงโฟโต้บุคเลย จะซื้อให้ได้!!(เสียงหนักแน่น ฮ่าๆ)
หนังสือทั้งหมดที่รับมา
ราคา 1,175 บาท (อัพเอาไว้ จะได้หลาบจำ ฮ่าๆๆ)
แต่ยังไงก็จำได้อยู่ดี T^T;; ราคามันฝังลึก
เอาของแถมทั้งหมดออกมาถ่ายรวมกันหมดเลย เค้าตั้งใจว่า พวกโปสเตอร์จั้มพ์แล้วก็สติกเกอร์จั้มพ์ที่เราซื้อๆได้มา จะเอาไปแจกเป็นของรางวัลในบ้านAll About Hey!Say!JUMP ล่ะ ไม่รู้ว่าจะให้อะไรดี ตอนนี้กำลังคิดอยู่ว่าจะให้กี่รางวัลและคนอื่นๆจะให้อะไรด้วยบ้าง
ฝ้ายจะทำตุ๊กตาถักให้บ้าน ดีใจมากเลย คือเราทำพวกอะไรละเอียดอ่อนแบบนี้ไม่เป็น ฮ่าๆๆ ก็เลยว่าจะแจกของ บางคนเค้าเชื่อว่าซื้อๆมาก็ไม่กล้าใช้กัน แต่เค้าใช้หมดเลย ฮ่าๆ เค้าอยากให้คนที่ได้รับ ที่รักจั้มพ์มีความสุข ก็เลยอยากเป็นผู้ให้ เค้ารู้สึกว่าการได้ให้ มันเป็นอะไรทีมีความสุขมากๆ
สำหรับเค้าแล้ว เค้าได้ให้ใครไป แม้จะไม่ได้อะไรกลับมาเลย และโดนด่ากลับมาด้วย แต่เราก็มีความสุขที่ได้ให้มากกว่ารับอยู่ดี^^ เพราะว่าอย่างน้อยทุกๆคนก็รู้ถึงสิ่งที่เราได้ทำลงไปเนาะ^-^
เค้าอยู่ด้วยความคิดนี้มาตลอดเลยที่ทำอะไรแบบนี้ลงไป^^
พูดถึงแมคมั่งดีกว่า
เริ่มจากเล่มแรกเลย ที่สั่งแล้วมีปัญหามาก คือบอกตัวเลขฉบับไม่ตรงกับทางร้าน=[]= นึกว่าจะไม่ได้แล้ว
ครบรอบ50ปี ของมากาเร็ต มาริยะลงหน้าปก เย้ๆๆ
แถมเป็นหนังยางรัดผมด้วย^^น่ารักจังเลย ใส่กล่องมาซะน่ารักเลย
อีกเล่มก็เป็นเล่มที่เราสั่งทางแอร์ เล่มด้านบน สั่งทางเรือก็เลยมาช้าหน่อย แต่ราคาถูกกว่าหน่อย
เล่มนี้ เรนกับมาริยะลงด้วยกัน
ของแถมเป็นDVD สวิตซ์เกิร์ล แต่ว่าดีวีดีลองดูดูแล้วไม่มีอะไรเลย มีแต่ตัวอย่างละครตอนที่1 ตอนที่1ยาวทั้งตอนเลย
ชัดมาก
ทั้งสองเล่ม สันปกหนังสือน่ารักมากเลย มาริยะทั้งสองเล่ม ดีใจโฮก พูดถึง ตอนแรกที่เค้าเปิดดูแมค เค้าก็พึ่งรู้จากมินว่า เร็นอายุมากกว่ามาริหลายปี=[]=
Seventeen เดือน3 หน้าปกเอมิ (เดือนหน้ามาริยะลงหน้าปก เย้ๆ เป็นฤกษ์ที่ดีมากเลย ดีใจจังเลย ปี2012 ลงมาแล้วสองครั้ง เย้ๆ)
ของแถมเดือนนี้น่ารักจังเลย
เล่มนี้ก็ เล่มเจ้าปัญหา เพราะราคามันขึ้น T^T;; เยนก็ขึ้น
แต่ก็ซ์้อ เพราะอยากอ่านนากายามะT^T
หน้าปกคันจานิ อ๊ากกกก ชินโกะน่ารักT^T
พื้นหลังสวยมากเลย สันหนังสือก็เป็นรูปคันจาด้วย^o^
สติกเกอร์แถมของจั้มพ์ ตอนแรกเรายังไม่ได้แกะออก เพราะว่าดูกระดาษมันแข็งมาก แล้วก็ดูดึงออกยาก เราก็เลยอดกลั้น งอหนังสือแล้วก็แปลนากายามะเลย เพราะอ่านที่โหลดมามันจิ้นมากเลย แต่ว่าสแกนมันไม่ชัดเอาซะเลย ก็เลยลงทุนซื้อมาเลยT^T ตอนนี้ก็แปลเสร็จแล้วเรียบร้อย ลงบ้านแล้วเรียบร้อย ชัดช่า=3=
พูดขึ้นหน้าทางด้านขวา เค้าก็มองดูอีกที ด้านล่างมันโฆษณา SUPER DELICATEของJUMP แต่ไม่มีรูปจั้มพ์ ตอนแรกเราก็เลยคิดว่าเป็นโฆษณาทั่วไปซะอีก
ตอนที่แปล เราก็แปลเขียนใส่สมุด ศัพท์อันไหน คันจิตัวไหนที่เรายังจำไม่ได้ก็จะเขียนแล้วก็ท่องจำเอาไว้ ช่วยจำได้ดีเลยล่ะ เขียนทั้งหมด6หน้า เมื่อยมือมากเลย
รู้สึกเมื่อคืนแปลเสร็จสักสามทุ่มกว่าๆ ก็พิมพ์ลงคอมฯทันทีเลย ลงเสร็จก็ก่อนเที่ยงคืนพอดี เย่ เป็นการต้อนรับวันวาเลนไทน์ได้เลยนะเนี่ย^^
พอรับหนังสือเสร็จเค้าก็ไปนั่งเล่นคุยเม้าส์กับเอ๋แล้วก็มินที่KFCทั้งสองคนก็นั่งกินข้าว แล้วก็รอฝ้ายไปด้วย ก็คุยกันหลายเรื่องมากๆเลย แต่ส่วนใหญ่ พอมาเจอหน้ากันจริงๆก็จะไม่ค่อยเล่าเรื่องดราม่าสักเท่าไหร่
เอาแต่นั่งเล่ากันเรื่องจั้มพ์ ในแมคเป็นไง เรื่องไลฟ์ ดูหลายรอบสังเกตทุกๆคน ถ่ายอิโนะจังกับเคย์โตะมั่งจิ ฮึกT^T;;
อิโนะจังนี่เหมือนเงาข้างหลังพี่บุเลย โฮกกกกก ToT;; โอดครวญ
แต่มันก็เน้อ เป็นละครของยามะจังแล้วก็ยูโตะ สองคนนี้ก็เลยเด่นเต็มที่ จริงๆแล้วเค้าก็ชอบที่ยูโตะเป็นเซนเตอร์ยืนตรงกลางเหมือนกัน เพราะยูโตะสูง ดูทำให้หลายๆคนสูงตาม หรือเปล่า-.-??
ตอนที่นั่งคุยไปสักพัก ก็พูดกันถึงเรื่องที่โดนว่า แต่ว่า หลังจากวันที่เค้า มินแล้วก็เอ๋โทรไปร้องไห้กัน แล้วก็ระบายความรู้สึกที่รู้สึกจริงๆทั้งหมด มันก็โล่งจริงๆ พอได้แบบร้องไห้มันก็จะรู้สึกสบายใจมากๆ รู้สึกว่าตอนนั้นจะเป็นแค่เค้ากับเอ๋ที่พูดไปร้องไห้ไป ฟังกันแทบจะไม่รู้เรื่อง มินก็นั่งเงียบฟัง ToT
แต่ตอนนั้นวันนั้นที่โดนมันแบบสุดยอดมากจริงๆ คือไม่ใช่แค่พวกน้องๆเค้าที่ว่าเราหรอก มันนึกถึงหลายๆเรื่องก่อนหน้าที่เราอดทน แล้วก็พยายามมาตลอด
เราก็ไม่เคยบอกใครหรอก ว่าเราทำอะไร หรือมีใครมาว่าอะไรเรา เราก็มีบล็อกนี้นี่แหละที่เราจะเขียนความรู้สึกของเราที่เจอกับอะไรบ้างลงไป
บล็อกนี้จะเป็นความรู้สึกจริงๆของเรา
ที่ไม่ได้สร้างทำเป็นให้ตัวเองดูดี
เพราะเค้าเชื่อว่า การที่ทำอะไรที่ไม่เป็นตัวของตัวเองน่ะ มันไม่มีความสุขหรอก จริงๆ
วันที่เราเสียใจ วันที่เราร้องไห้ เราก็นั่งรับฟังกันและกัน และคุยกันจนในที่สุดก่อนจะวางสาย เราก็จบกันด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดว่า
"พรุ่งนี้ เรามาพยายามสู้ต่อไปกันนะ"
ไม่ใช่แค่เรื่องที่ทำอยู่ แต่เป็นทุกๆเรื่องที่เราได้ทำ
ใครจะมองยังไงก็ช่างเขา ตัวเราเป็นยังไง เราย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าเราโกหก หรือสร้างทำเป็นให้ตัวเองรู้ดีหรือเปล่า ถึงจะไม่มีคนสนใจในสิ่งที่เราทำ เราก็จะทำต่อไป เพราะเราทำแล้วมีความสุข และทำให้คนที่เข้ามามีความสุข แม้จะน้อยก็ตาม
ตอนนี้ อาจจะมีใครที่ไม่พอใจที่เราพูดข้อความแบบนั้นลงไปในทวิตเตอร์ เรารู้สึกผิดจริงๆ ที่เราทำให้ทุกๆคนที่ไม่รู้เรื่องต้องมานั่งทนอ่านอะไรที่ทำให้รู้สึกไม่ดีแบบนี้
มีคนๆนึงมาเตือนบ้าน ว่าเค้าต้องการที่จะมารับความสุขจากจั้มพ์ ไม่ใช่มานั่งอ่านดราม่า ช่วงสองวันนั้นที่ทวิตบ้านอัพ
เราเสียใจกับคำพูดของคนๆนี้มาก
เพราะตั้งแต่เราสร้างบ้านมา เราไม่เคยให้บ้านต้องมาอัพอะไรแบบนี้ ครั้งนี้เป็นครั้งแรก แต่ดันโดนพูดกลับแบบนี้ เหมือนแบบ ไม่มีใครสนหรอก ว่าแอดมินจะเหนื่อยแค่ไหน ต้องเจอกับอะไรบ้าง แต่ฉันจะเข้ามาอ่าน ถ้าเธอไม่มีให้ฉันอ่าน เอาเรื่องแบบนี้มาพูดฉันก็จะเลิกตาม
มันก็จริงที่เพราะเค้าเป็นคนตาม
แต่มันเสียใจง่ะ เค้าเสียใจคนๆนี้มากกว่าน้องๆพวกนั้นที่ด่าเค้าอีกT^T;;
แล้วเราก็รู้สึกว่า ใช่แล้ว ตอนนี้ก็มีแต่ ตัวเค้าเอง มิน, ฝ้าย ,เอ๋ แล้วก็น้องเมย์ ที่รับฟัง แล้วก็รู้จริงๆว่าเราต้องเจอกับอะไรบ้าง
อย่างที่เราเล่าให้ฟังเรืองเพื่อนเก่าให้น้องเมย์ฟัง น้องเมย์ยังตกใจเลย
เป็นใครก็เสียใจถ้าโดนเพื่อนหักหลังกันแบบนี้
แต่ตอนนี้เค้าก็หายความรู้สึกเสียใจมากๆตรงนั้นไปแล้ว แต่ก็ลืมไม่ลง แต่เราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวต่อไปแล้ว เรามีทุกๆคนอยู่เคียงข้าง เท่านั้นก็เพียงพอที่จะทำให้เราฟื้นความรู้สึกได้แล้ว
ตอนนี้เราก็จะพยายามของเราต่อไป..ในสิ่งที่เรารัก^^ ไม่ต้องแข่งกับใคร จับผิดใคร หรืออิจฉาใครว่าใครลับหลัง เพราะคนเราเกิดมาเหมือนกันหมดคือไม่มีอะไรติดตัว แล้ววันที่เราตายจากไป สิ่งที่จะเหลืออยู่บนโลกก็คือความดีความงามของเรา เราคิดแบบนั้น
ใครจะมองยังไงมันก็เรื่องของเค้า คนเรามีความคิดไม่เหมือนกันนี่เนอะ คนเหล่านั้นไม่เคยรู้จักเค้าจริงๆ ฟังความจากคนๆนั้นแค่คนเดียว เค้าจะคิดยังไงก็เป็นสิทธิ์ของเค้าเนอะ
เอาล่ะ มาอัพต่ออีกเรื่อง พอเอ๋จะไปเข้าห้องนํ้า ก็เจอฝ้ายใส่ชุดนักศึกษาเดินมาพอดีเลย
พอตอนให้ของมินก็ถ่ายภาพเอาไว้
เราดีใจ ที่ได้ให้ แล้วเอ๋จะร้องไห้กับสิ่งที่เราให้ เราก็จะร้องไห้ตามเอ๋ เรารักทุกๆคนเลย เราก็เขียนจดหมายให้ทุกๆคน และเราก็จะสู้ไปด้วยกัน
และเรียนรู้กันและกันไปให้มากยิ่งขึ้น^^
และพูดคุยกันอย่างมีเหตุผล..
วางน้องหมาไว้บนหัว ฮ่าๆๆ
ฝ้ายให้ชอคโกแลตมาด้วย แต่ว่าฝ้ายแพ้ชอคโกแลต เค้าจะจำเอาไว้^^
มินยื่นมาให้ขอบคุณน้า
เค้ามีความสุขที่ได้คุยกันกับทุกๆคน ได้พูดความรู้สึกที่เรามี
วันที่เกิดเรื่อง เพื่อนสนิทคนเก่าเค้าว่าเค้าลับหลัง และเป็นต้นเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องทั้งหมด มินโกรธมาก
เค้าก็ไม่รู้หรอกว่า เค้าว่าอะไรโซลไปบ้างมั้ย
เราก็เลยลองถามมินแล้วก็เอ๋ แล้วก็น้องเมย์
พอเราได้ยินคำตอบของทั้งหมดเค้าก็เกือบร้องไห้
เค้าเป็นอย่างนั้นจริงๆหรอ.. ทำไมโซลถึงไม่เป็นแบบนั้นเหมือนกันกับเรานะ?...
สุดท้ายเราก็ไม่รู้ว่า สิ่งที่โซลทำแบบนี้กับเรา โซลต้องการอะไรกันแน่..
แต่เราจะไม่เอาคืนหรอก เราก็จะเป็นแบบนี้ ...
เพราะเราเชื่อว่าสักวันนึง คนเราจะได้รับสิ่งที่ตัวเองทำเข้าไปสักวันนึง..
เอาล่ะ.. ไม่พูดถึงเรื่องนี้ล้ะ มันรู้สึกเสียใจ
วันที่เจอมินเอ๋ฝ้าย เราก็ไปถ่ายปุริกัน เย้ แต่ว่าเอ๋รีบกลับบ้านเพราะเป็นวันเกิดแม่ ก็เลยได้ถ่ายกันแค่รอบเดียวเองT^T
แถมที่ถ่ายก็ร้อนได้ใจอีก
เอาไว้ว่า เราจะเจอน้องเมย์ให้ได้เลย อยากคุยกับน้องเมย์T^T;;
สนิทกันมากขึ้นก็ดีเลยเน้อ^-^ ถ้าอยู่กทม.คงจะได้เจอกันบ่อยๆ
วันนี้อัพยาวมากเลย >< สะใจเลย ฮ่าๆ เดี๋ยวอัพอีกเอนทรี่ เย้ๆๆ
วันนี้อากาศร้อนเนอะT^T;; ตัวเหนอะไปหมดเลย
